افکار تاریکی به سمتم هجوم میارن. تیکه تیکه از بدنم میکنن و میخورن.

کاش بفهممشون. کاش بتونم این بوهی لت و پار شده رو در آغوش بکشم.

خیلی سخته.

خیلی سخته.

کاش میتونستم رنجم رو به کسی نشون بدم.

امشب گریه کردم.

این بچه یه روزی میپره. من بهش ایمان دارم.

دو نیم میشوم.

نیمی در خود مچاله گوشهای خون میریزد. با ناخن پوست خود را میخراشد. هیچ عضوی از بدن خود را نمیشناسد و به خود حمله میکند.

نیم دیگر به گوشهای نشسته و نگاهش میکند و اشک میریزد.

گاهی بسیار دلم برای خودم میسوزد. بسیار زیاد.